8 Kasım 2009 Pazar

Yaşamımızdaki gerilimi düşürmenin yolu yükselmektir...


Yüksekte misiniz, alçakta mı?

İnsanlar yaşlanıyorlar; ama olgunlaşmıyorlar. Kucaklamayı, hoş görmeyi ve sabretmeyi öğrenemiyorlar. Kızıyorlar; suçluyorlar, parmakları kabahatli olarak hep başkalarını gösteriyor; yetmiyor bazen yumruklarını sallıyorlar. Bazen haklılar da. Karşılarındaki kişi kendilerini delirtiyor. Ne var ki, başka bir yol var. Sinirden delirmek, sürekli başkasına kızıp onu suçlamanın, tartışmanın dışında bir yol var.

Ahmet Bey, araba sürerken aniden sağ sokaktan bir araba üstüne fırlıyor; neredeyse kaza olacak yan sokaktan fırlayan arabanın içindeki yaşlıca sürücü kadın açık bir şekilde hatalı. Ahmet Bey pencereyi açar ve bağırır: “Allah cezanı versin kadın, sokaktan ana yola böyle mi çıkılır!”

Yükselmeyi öğrenmiş Adam kurt gibi acıkmış bir şekilde akşam eve gelir; hayalinde harika bir yemek vardır. Ancak karısının yemek için eti pişirdiğini ama yemeğin yanına pilav ya da makarna gibi tamamlayıcı bir şey hazırlamadığını fark eder. Açlıktan gözü döner ve karısına bağırır: “Kadın, bütün gün evde oturuyorsun, akşam eve geliyorum, bir yemek hazır değil. Ne iş yapıyorsun sen bu evde!” devamını oku


Otobüs oldukça doludur. Yeni binen yolcular, ortadaki bir öğrenci grubu sohbete dalarak ilerlemediği için önde sıkışıp kalırlar. Yeni binen bir amca, çocukların sohbet edip ilerlemediğini görünce kızar: “Katır tepesiciler, yürümek için illa otobüse bir katırın binip sizi tepmesi mi lazım?” Çocuklardan biri: “Yoo, amca. Sen de binsen olur.” deyince adam bastonunu çocuğa doğru sallamaya başladı. “Yol açın da şu çocuğun hakkından geleyim.”

Ahmet, Hasan ile buluşacaktır. Ne var ki, Hasan geç kalır. 10 dakika, 20 dakika geçer ama Hasan gelmez. Hasan’a telefon açar. Hasan telefonu meşgule alır. Bu arada 30 dakika geçer. Ahmet, beklediği için iyice kızar. Buluşma saatinden 35 dakika sonra Hasan gelir. Ahmet gözlerinden ateş çıkarak: “Sen ne biçim bir insansın, geç kaldığın yetmiyormuş gibi haber de vermiyorsun.”

Beş yaşındaki Osman’ın ailesi Ömerlere misafirliğe gitmiştir. İki çocuk oyun odasında bir treni paylaşamamaktadır. Osman, “bırak biraz da ben oynayım” der. Ömer de “deminden beri sen oynuyorsun.” diye karşılık verir. Ardından Osman, Ömer’in elindeki treni almaya çalışır. İki çocuk birbirlerine girerler.

Bir anne-baba çocuğu bir kusur işlediğinde onun çocuğu olduğunu bilir ve eğilerek çocuğunu kucaklar. Eğilip kucaklayabilmenin bağışlayabilmenin sırrı, daha yüksekte olmaktır.

Onun için yaşından bağımsız olgunlaşmış insanlar, diğer insanlar yüksektedir. Yüksekte oldukları için kucaklamayı bilirler.
Onlar için sokaktan fırlayan yaşlı bir kadın soför sadece kararlıdır.

Eşleri yemeği hazırlayamadıysa kalkıp ona yardım ederler. Otobüstekiler ilerlemiyorsa “Çocuklar sohbeti bırakıp ilerler misiniz?” derler.

 Geç kalmış birisinin mutlaka bir nedeni vardır.

 Arkadaşları bir oyuncağı vermiyorsa, başka bir oyuncakla da oynayabilir.

Ancak eğer yükselemiyorsa karşısındakiyle bir tür güreş müsabakasına girer. Yaşamımızdaki gerilimi düşürmenin aklen, zihnen ve bedenen ilerlemenin yolu yükselmektir. Sadece güçlü olanlar bağışlayabilir; sadece yüksekte olanlar kucaklayabilir.


MELİH ARAT

3 yorum:

papuç dedi ki...

Hep aklıma takılır...Tamam bilirim ki affetmek çok güzel bişeydir biz kimizki affetmeyecez bize yapılan hataları ...ama gerçekten affedebilmen inanılmaz erdem gerektiren bişey olmalı(evliya mertebesine yakın mesela:P)

Bir de şu takılıyor aklıma;biri bir gün sizin kalbinizi öyle bir kırıyorki size inanılmaz kötü anlar yaşatıyor siz ağlıyorsunuz felan filan ...ve üzerinden zaman geçince diyor ki''ya özr dilerim ben bi zamanlar sana bi şey demiştim ya da yapmıştım hakkını helal eder misin?'' üzerinden zaman geçtiği için sizin de üzüntünüz rüzgarla gitmiş hafiflemiştir...aman beee deyim tmm helal olsun dersiniz...Peki ama o zaman çektiğiniz acının sıkıntının hesabını kim verecek beni üzerken üzmüşsün zehir etmişsin anımı sonra unutttuğum zaman gelip helallik istemişsinn...ben çektirilen acıların hesabının verileceği düşünüyorum...işte öyle belki de yanlışım ama öyle olmazsa bi haksızlık var gibi geliyo bana ...sen üz sonra özr dile olduuuuuuuuu...bence asıl olan insanı üzmemek özr dilemek değil...yanlışsam da Allah affetsin..

bahar gelsin dedi ki...

sağol pabuç derler ki kamil insan hiçibrşeye kırılmaz hiçkimsyi kırmazmış
kendi adıma ne kadar uzak olduğumun ölçüsü bu gerçekten başaran evliyadır
sen yine şanslısın gelip özür dileyen oluyyormuş:)ben çok nadir kişiye yıllar sonra hakkımı helal etmeyeceğim diye selam yoladım haksız olduğunu bildiği halde ben de etmem dedi bence de bedeli olmalı belki anarak sevabını kaçırıyoruz böyle şeyleri Allah sonumuzu hayretsin

Onuncu Köyün Adamı dedi ki...

@ bahar gelsin; Valla ne istediğini bilen bir insan, ve hayatın enlerini kavramış bir insan için çok şey değil yazdıklarınız, en olması gerekenler, bunlarla gayet güzel bir hayat yaşanabilir bence. Güzel ve anlamlı bir hayat..

LinkWithin

Blog Widget by LinkWithin